Roos Campman, z.t., 2000, 115 x 150 cm LUST FOR LIFE: THE ABSTRACT VIEW

KunstRAI 2001, June 5 - 10
Europahal, stand 101

Kunstenaars: Roos Campman en Iris Kensmil
Nigers (are okč), 2000, 63 x 140 cm, oil on canvas


Iedereen verlangt op dit moment naar een verbinding tussen kunst en leven. De kunst als spel en/of ironie geeft geen voldaan gevoel meer. Het leven wordt dus in de kunst gehaald, met performance, met onartistiek materiaal, de hele chaos van het leven als kunst. Een revival van de sixties, maar niet helemaal. De sixties kende nog een andere beweging: het weer tot levend beeld maken van de taal van de kunst, in het bijzonder de abstractie. Dat was de drive van Jasper Johns, Alex Katz en andere experimentele schilders.

Binnen de kunstgeschiedenis wordt het begrip abstractie onlosmakelijk verbonden met het modernisme van Greenberg. In de formalistische theorie van Greenberg is abstractie echter geen doel op zich: het is een noodgreep om de autonomie van de schilderkunst in stand te houden. Het streven naar een zuivere mediumspecifieke kunst resulteerde in een afwijzing van elke inhoud. Wat overbleef was een abstracte modernistische kunst met het medium zelf als onderwerp. Deze abstracte schilderkunst - de meest autonome vorm volgens het formalisme - benadert echter de decoratie door haar inhoudloosheid. Het is interessant te constateren dat op het moment in de schilderkunst een dergelijke leegte van het abstracte schilderij zich ook weer manifesteert.

In de jaren zestig werd door kunstenaars getracht de traditionele grens tussen kunst en leven op te heffen. Enerzijds gebeurde dit door performances en Happenings waarbij de beschouwer participeert in de kunst. Binnen de discipline van de schilderkunst bouwde men voort op de abstractie, alleen niet meer vanuit het bovengenoemde streven naar autonomie. Deze abstractie in de schilderkunst kent namelijk wel een inhoud: het herstel van de kracht van beeldtaal.

In de kunstreceptie is altijd een neiging te constateren tot eenzijdigheid, die dan weer aanleiding geeft tot zijn tegendeel. In de kunst kan niet veel langer meer het leven enkel gesimuleerd worden, de kunst moet het leven in zijn eigen vormen terugvinden. Het is dus interessant om reeds te zien welke nieuwe antwoorden in voorbereiding zijn. Roos Campman en Iris Kensmil schilderen vanuit persoonlijke betrokkenheid bij de 'coming to age', respectievelijk de in taal neergeslagen herinnering. Omwille hiervan beperken ze zich niet tot de intrinsieke waarde van het medium, maar integreren zo het leven in hun schilderijen door middel van de zeggingskracht van abstractie.

Het project 'Lust for Life: The abstract View' biedt het beurspubliek zo een prospectief op een van de komende ontwikkelingen van hedendaagse kunst.


Ferdinand van Dieten en Debbie Straver